"Dirk Nowitzki’yi en güzel anlatan hikâyeyi, 2001 Avrupa Şampiyonası organizasyonunda gönüllü olarak çalışan bir dostumdan duymuştum:........" devamı için... Yiğiter Uluğ / Radikal
"Dirk Nowitzki’yi en güzel anlatan hikâyeyi, 2001 Avrupa Şampiyonası organizasyonunda gönüllü olarak çalışan bir dostumdan duymuştum:........" devamı için...
Kimse sahibi olduğunuz evin kapısını durup dururken çalıp "Satılık mı?" diye sormaz. Ya cama satılık ilanı asmışsındır ya da emlakçıya vermişsindir. Atletico Madrid'in de Galatasaray'ın talip olduğu oyuncuları satmaya niyeti olmasa, "Hiç zahmet etmeyin, jetle de gelseniz, yol uzun. Bu adamları satmayı düşünmüyoruz" demesi gerekirdi. Demediler ki; Ünal Aysal geçen ay 11 milyon euro ödediği özel uçağıyla Madrid'e gitti...
Agüero'nun "Beni satın, gidiyorum" dediği, İspanya'nın ilk 5 kulübünden biri neden takımın temel taşlarını satsın ki! Bir önceki sezon Avrupa Ligi'ni almışlar, bu sezon Avrupa Ligi'ne gidecekler. Daha transfer başlamadan, 45 bin kombine sahibi gelecek sezon için "Bu sezon da koltuk benim" demiş. O zaman bu kulübün yapısına bakmak lazım. Atletico Madrid, Barça ya da Real Madrid gibi yönetilmiyor. Malaga, Sevilla ya da Mallorca örneği var orada. Kulübün büyük ortağı Gil Marin, efsane başkanı Jesus Gil'in oğlu. Arda transferi için İstanbul'a gelen, buradan da ABD'deki fonlarda nakit arayan bu arayışında da Galatasaray ile adı anılan Peter Kenyon'dan yardım alan adam. Atletico Madrid batmış olabilir mi? Kulübün borçlarından çok orada konuşulan Gil Mar
in'in artık ayrılmak istediği. Sebebi basit. Babasının Marbella belediyesinin başında olduğu dönemlere ait yolsuzluklardan aileye gelen ceza faizleriyle birlikte 100 milyon Euro. Dava Mayıs ayında karara bağlandı. Gil Ailesi bu parayı ödemek zorunda. Baba Jesus Gil, Marbella göğüs reklamı ile oynattığı, canı sıkıldıkça teknik adam kovduğu (17 yılda 39 teknik adam, 141 futbolcu!) Atletico Madrid'i Marbella çeşmesinden akıttığı paralarla yaşattı.
İkinci sebep, İspanya'da değişen vergi oranları. Yüzde 20'lerde olan vergi oranları %43'e yükseltildi. Mevcut devam eden futbolcu kontratları elbette ki eski orandan yürüyüp gidiyor ama yeni kontratlarda futbolculara ödenecek olan rakamların üstüne bir de yüzde 43 vergi yükü biniyor. İki büyüğü ve Malaga gibi sıcak parayı bulmuş kulüpleri bir kenara koyarsak, İspanyol futbolunda yıllık ücretlerin bu sezon ne olacağının da işareti bu. Mümkün olduğu kadar pahalı yabancılardan uzak duracaklar.
Peki Galatasaray, Forlan, Reyes ve Ujfalusi transferlerini bitirdi mi? Ekranlarda futbolcuları tanıtan kasetler dönerken; taraftar blogunda bu adamları över ya da asıp keserken ortada ne imza var ne de uzak diyarlardan olumlu tek bir haber. Büyük transferler kolay bitmez ancak medyada bitti olarak gösterilmesi büyük arıza yaratır. Transferde basit yöntemi Real Madrid uyguluyor işte. Bir oyuncunun bu kulübe hayır demesi zor ama her şartta önce oyuncunun olurunu alıyor, sonra kulübüyle masaya oturuyorlar. Galatasaray, Muslera transferinde hangi yolu izlediyse ve yılan hikayesine döndürdüyse; Madrid'de de aynı yoldan gidiyor. Oyuncuların gelmeye niyeti var mı? Atletico Madrid'in zorda olduğu ortada. Madrid medyasına aktardıkları rakamlar 3 oyuncu için 40 milyonla başladı. Geçiniz... Ertesi gün 30 milyona düştü. 40 milyon rakamı "Defol git Gil Marin" diye sokağa dökülen taraftarın sesini kısabilir ama Galatasaray cephesinde üçlü paket için önerilen bonservis bedelinin 14-15 milyon euro olduğu söyleniyor. Zaten olması gereken mantıklı rakam da bu, iki eksik, 3 fazlası... Oyuncuların sırasıyla 4, 3 ve 2+1 yıllık kontratlarının yüküyle bu rakamın 40'ı bulması ise doğal.
Beşiktaş'a red cevabı veren Forlan'ın Galatasaray'a evet demesi için gerekli olan şart ne? Londra'da "memleketim" diye çığıran Reyes'i ikna edecek olan kontrat nedir? Ujfalusi "Ben İtalya'da tatildeyim. Madrid'de yaşamaktan dolayı çok mutluyum. Birşeyden haberim yok" derken; ne ayaktır? Ekranlarda dönen bu erken anonslar, bu "son dakika"lar, Ünal Aysal'ın başını çok ağrıtacak ya da iş inada binip faturayı yükseltecek...
Atletico Madrid taraftarının sadakatını en güzel anlatan hikaye, ikinci lig düştüklerinde dolu olan tribünlerdir. 40 bin kombine rakamları çıkmıştı 2. lig yılları için, biraz abartıydı ama 20 binin de üzerindeydi. Sezon bittiğine göre geçen sezon diyeceksek, bir önceki sezon gelen iki kupanın ardından yaşanan hayal kırıklığı büyük. Takım, şampiyonluktan bahsetmiyor ama Şampiyonlar Ligi'ne gidememek ve hatta Avrupa Ligi vizesinin bile bir ara tehlikeye girmesi yeteri kadar can sıkıcıydı. Vicente Calderon'da kapasite 54 bin. Her sezon 48-49 bin civarındaki kombine sahibi bu dönemde kombinelerini yeniliyor. Yeni sezona girerken %91 oranında yenileme olmuş. Sorun yok, çünkü sırada bekleyen çok. Kombine fiyatlarına gelen %3 zam da normal kabul ediliyor, üstelik bu sezon Avrupa Ligi ön eleme yüzünden ekstra iki maç var. Öyle ya da böyle sahaya Atletico Madrid forması giymiş 11 adam çıkacak ama kulüp zorda...
Kerem Sefa, Madrid'deki gözüm, kulağım oldu. Güzel bir haber paylaşmış. Madrid'de Marca Cafe, 14 ligden naklen maç yayınlıyor. Mekanda 15 büyük ekran varmış. Son eklenen lig ise bizim Süper Lig, doğal olarak da afişte Guti'yi kullanmışlar elbette. Cumartesi-Pazar İspanya Ligi ile çakıştığı saatte diğer liglerin olduğu ekranlarda ses kısılıyormuş. Kerem şimdi bu satırları okur, çay, kahve kaç para yazar, biz de bizim memlekette toplu gösterim yapan yerlerdeki fiyatlarla karşılaştırırız.
- Geçen sefer kaç tane yemiştik babacığım?
El Clasico'nun iki yakasında her dönemde tribünlerin nefret ettiği adam eksik olmaz ama onlar başkaydı. Luis Enrique ve Figo. Biri haindi, para kazandırdı ama sattı, gitti. Luis Enrique ise Real Madrid kariyerine travmalarla dolu sezonlarla başlamıştı. İki Tenerife kazası, Cruyff'un Dream Team yılları ardından Valdano ile çıkış, sağ kanatta parladığı zamanlar sonra yine dip ve Atletico Madrid'in iki kupayla kapadığı sezon dökülüp karışan Real Madrid'den firar.
Katalan diyen de duydum. Doğru Katalan'dan ötedir ama Katalan değildir. David Villa'nın memleketlisidir, Gijon'dan çıkmadır. Barcelona ile son 15 yılda özdeşleşmiş 3 has adam say deseler, yazarım aralarına. Yetenekli, lider, kaptan, kanat oyuncusu, santrfor, forvet arkası. Barça'nın 2000'lerin ilk yarısında Rijkaard'ın ilk senesi de dahil can çekişip ayağa kalkmaya çalışırken de çileyi çeken adamdı. Figo öteki yakaya gitmişti o da her el clasico'da yakasına yapışan adamdı. 2004'de kramponları astığından 2008 yılına kadar futbol dünyasından uzak durduğu kesin, bu döneme ait bilgim yok. Rijkaard'ın gidip, Guardiola'nın geldiği sezonda da gelenek işledi ve onu göreve çağırdılar, Barcelona B takımına.. Bir parantez açalım, Barcelona alt yapısının Xavi, İniesta, Messi, Puyol kalibresinde yeni yetenekler çıkarmadığını iddia edenler de var, bu mükemmel kadro yüzünden gençlerin kendilerini kanıtlama fırsatı bulamadıklarını söyleyenler de. Herkes haklı! Barça B takımının bu sezon ligi yıkan santrforu Soriano'nun 25 yaşında olduğunun altını çizmek lazım. Barcelona B'de Luis Enrique kimi yetiştirmiştirden daha çok konuşulması gereken, Guardiola'nın hayat bilgisi derslerini devam ettirmisidir. Bu midesine düşkün, keyif adamının bütün o gençleri toplayıp restoran restoran dolandığı bilinir.
Mourinho ile başlayan Guardiola ile tavan yapan, Villa Boas ile kreması konulan bir genç teknik adam modası var hızla yayılan. Luis Enrique de artık otobana çıkmaya karar verdiğinde kendisine ilk talip olan Atletico Madrid'di. Teklifi kabul etmedi. Etseydi önümüzdeki sezon Madrid derbilerinde kan gövdeyi götürürdü kuvvetle muhtemel. Tecrübesi kıt hatta A takım görmemiş adamların şampiyonluk yarışı veren kulüplerin başına geçmesi her seferinde güzel sonla bitmiyor elbette. Kurtlar, kuzuları yiyor da. Milan'da yapamayan Leonardo gibi.. Ya da emanetçi olarak getirilen Montella'nın Roma'da koltuğu Luis Enrique'ye bırakmış olması gibi...
Başarılı olan genç teknik adamların ortak noktası denize kendi memlekette atlamış olmaları. Takım iletişiminden daha önemli olan medya savaşlarında kendi dilinle savunma önemlidir. Leonardo için bu sözkonusu değildi ama Luis Enrique, İspanyol aşısının pek de tutmadığı, açık rekabetin olduğu bir ülkeye, İtalya'ya gidiyor. Yardımcıları İspanya'dan getirecek. Barcelona B'den de adam alacağı söyleniyor. Roma yeni patronajıyla, Ancelotti gibi eski bir Romalı boşa çıkmışken, zor bir tercih yaptı. Totti ağanın olduğu Roma'da bıçkın Luis Enrique nasıl başlayacak, sonunu nasıl getirecek, bekleyeceğiz ve göreceğiz...
Eli Photoshop tutan taraftarların bitmemiş transferin fotoğrafını Galatasaray resmi sitesinin ana sayfa şablonuna yerleştirdiği çok gördüm ama gidenin arkasından yapılanını ilk kez... Galatasaray orta sahasında neden Ayhan'ın da katıldığını anlamadığım ömür törpüsü üçlünün Mustafa Sarp ile birlikte üyesiydi Barış Özbek. Florya'daki alt yapıdan yetişmiş olsa mevcut yetenekleriyle A Takım'a yükselmesi mümkün olmayan Barış'ı, Almanya'daki mahallesinden getirmişti Feldkamp Serkan Çalık'la birlikte. Geçmişte birçok gurbetçi oyuncudan yüksek verim almış Galatasaray için kağıt üzerinde genç yaşlarıyla isabetli transfer gibi göründüler. Feldkamp, takımını yarı yolda bırakıp giderken, bu iki genci de tapuladı Galatasaray'a.
Bu sayfa dünkü La Gazzetta dello Sport'tan. Bugünkünde de resmi imzanın geldiği haberi vardır. Klose Lazio'da. Bu transferin hikayesi Lazio tarafında 10 günlük değil. Aynı Deportivo La Coruna'nın Semih Şentürk'e talip olması gibi Lazio da Klose'ye talip olmuştu devre arasında. İspanyollar, Semih için 500 bin Euro vermişlerdi. Bayern Münih para bile konuşmamış. Kadroda tutacaklarına inanmışlar. Sonuçta sezon sonunda sözleşmesi biten iki oyuncu. Bayern Münih kadroda yaş ortalamasını düşürüyor, Klose'ye de bir yıl önerdiler ki onun yaşındaki bir oyuncu için bu kibarca git demek. Öyle de oldu. İgli Tare de devre arasında alamadığı Klose için hemen devreye girdi.
Firenze Viola: Mutu'ya teklif yaptınız mı?
İtiraf ediyorum, Alo X ben Y manşetlerinin başlangıcında payım var ama amaç farklıydı. İki kişinin telefon görüşmesinin dökümü gibi haberlerden bahsetmiyorum. Rijkaard, gerçekten de aramıştı mesela Nistelrooy'u (!) Sonra cılkını çıkardılar... Neyse aktüel olana gelelim. La Gazzetta bugün güzel çalışmış. Jose Mourinho, Leonardo'yu arıyor. Geçen sezon "satılamazlar" listesinde olan Maicon bu sezon gözden çıkartılanlar arasında Inter'de. İki Brezilyalının arası iyi değil diye yazılıyordu zaten. Real Madrid de geçen sezon istemişti Maicon'u. 30 milyon Euro civarında bir fiyatı vardı. Jose'nin teklifi iddiaya göre Kaka-Maicon takası.. Kaka'nın da Mesut ve Nuri transferi sonrasında yüksek yıllık ücreti nedeniyle Real Madrid tarafında "satılabilirler" listesinde olduğu kesin. Tabii Kaka, Milano'nun öteki yakasına dönerse, ne olur göreceğiz? Bu Ronaldo transferine benzemez. Maicon'un Real Madrid'e gelmesini bekliyorum. Fabio Coentrao da Benfica'dan geliyor. Sergio Ramos'un göbeğe çekildiği bir savunma göreceğiz galiba, Carvalho ya da Pepe'li... Neydi? Alo Leo, Ben Jose...
Çevresindekileri tek tek tanıtmak değil amacım ama bu foto ekip oyununun belgesi olduğu için burada. Naklen yayınlarda karşımıza çıkan tanıdık surat Pep Guardiola ama arkasında böyle bir ekip var. "Başka bir kulüpte başarılı olur mu?" sorusu sorulurken bu kare de dikkate alınmalı. Doktorlardan, fizyoterapistlere, video analistlerden antrenörlere... Adam güzel adam. Bu fotoğrafı çektirmek de geliyor aklına...
Lig dediğin bizde 34 hafta. Şampiyonluğu kutlamak ise en fazla 34 saat. Sonra sevinen de üzülen de beyaz bir sayfa açar, yeni sezon, yeni umutlar. İki pası yapamayan adamları taraftar gönlünden siler, o gönül yeni isimlere kucak açar. Doğrusu son yıllarda futbolun kendisinden çok, transfer döneminde geleceği muamma olan yıldızlar için atılan manşetlerden keyif alıyoruz galiba... Yönetimler transferi imzaya kadar gizlemeye çalışır, medya işini yapıp o gizem perdesini aralamak ister, bir de duyumcular vardır. Mayıs ayında yeşerir bunlar toprakta. Yöneticinin akrabası, komşusu, tesisin çaycısının yeğeni. Gece transfer nöbetleri tutulur internet forumlarında. "Uçağa bindi, geliyor," denilen yıldız için havayollarının tarifeleri didik didik edilir. Sonunda mutlu son varsa, havaalanında cam çerçeve iner, arabaların tavanları çöker. Yıldız yabancı 1000 taraftarın arasında ilk Türkiye deneyimini yaşar ve ne kadar sevildiğini anlarken ilk sakatlığını da geçirir.
Ya peki gelmeyenler? Kara sevdadır onlar. "Bu haziran olmadıysa bir sonraki haziran," diye diye ömür geçer, aslan gibi topçu kariyerinin sonuna gelir, kırık bir aşk hikayesi olarak yazılır taraftarın gönül defterine. Üç Büyükler'in taraftarlarının yıllarca bekleyip kavuşamadığı üç kült isimle başlayalım. Galatasaraylılar yıllarca Belodedici'yi bekledi. Rumen futbolunu kimse izleme şansını sahip değildi ama adı sihirli liberoya çıkmıştı Belodedici'nin. Dönemin başkanı Alp Yalman, onca yıldız transfer etti ama bir tek Belodedici'yi getiremedi. Bir zaman sonra o bölgenin asıl adamı Popescu, Galatasaray forması giydi ama bugün 'Belodedici' deyin 30 yaş üstündeki Galatasaraylıların yüreği sızlar.
Biraz eskilere gidelim. Almanların az sayıdaki teknik oyuncularından Thomas Hassler yıllarca Galatasaray ve Fenerbahçe ile anıldı. Gelecek ve asist kralı olacaktı, olmadı. Brezilyalı Aldair demek, savunmanın sigortası demekti. Defansı dökülürken Galatasaray peşine düştü. Aldair, Roma havasını sevdi, terk etmedi. Mehmet Scholl ve Yıldıray Baştürk, iki gurbetçi yıldız. Eninde sonunda bir gün vatan hasreti çekeceklerdi, öyle değil mi? Önce Mehmet, geçenlerde de Yıldıray futbolu bıraktı.
Galatasaray, Hakan Şükür ile gol sorunu yaşamazken, 'Hakan Şükür tipi'nde santrfor arayan Fenerbahçe az mı Tore Andre Flo'nun peşinden koştu? Biscan, orta sahada her teknik adamın isteyeceği türden bir yetenekti. "Biscan geliyor, Biscan gelecek," derken, Biscan bu sezon sakatlık yüzünden 33 yaşında kariyerine son noktayı koydu.
Insua, üç yıl Galatasaray ile anıldı sonra bir gün Bursa'ya imza attı. Ronaldinho gelse bir milyon forma sattırırdı. Formaların basıldığı bile yazıldı ama Brezilyalı memleketine döndü. Adriano, bira şişeleri arasında kendini kaybetmese Fenerbahçe forması giyerdi. Vatandaşı Djalminha arıza adamdı, iyi ki gelmedi! Robert Pires uçağa binmişti, uçak uzayın derinliklerinde kayboldu! Pires gelse; Galatasaray'da Arda Turan forma yüzü görmezdi. Hepsini uzaktan sevdi taraftar, Murathan Mungan'ın dizelerindeki gibi: "Gelmediniz, ben hep sizi bekledim/ Eksilen yanlarımla/ Sizden saklı eskidim." (5/6/2011-SABAH PAZAR)
Sezon bitmiş, Mourinho'nun ne söylediği çok da önemli değil. Medyayı protesto ettiğinden bir zamandır konuşmuyordu. Saymadım ama reklam söylüyor o bir zaman 37 günmüş. Dün İspanya'da spor gazetelerinde yayınlandı bu ilan. Radyo yayıncılığının ne kadar üst düzeyde olduğunu gösterir öncelikle. Mourinho, 37 gün sonra konuşma için Cadena Ser'i seçmiş. Röportajın yayınladığı saat tam geceyarısı. Slogan süper. 37 gün sonra Mourinho konuşacak, bu çocukların uyanık olduğu saatlerde olmayacak (tam çevirisi bu değil gibi ). Ne söyleyeceğine dair bu kadar güzel bir spot olur mu?
Bazı fotoğraflar albümlerde kalır. Aynı masalarda biraraya gelemezsin bir daha. Gelsen de eskisi gibi olmaz zaten. Atletico Madrid'lilerin bu masası gibi. Fotoğraf karesinden çok adam eksilecek. De Gea, Kun Agüero belki de Reyes... Atletico Madrid'e "Ben gidiyorum" dedikten sonra ülkesine giden Kun Agüero'nun gelecek sezon hangi takımda forma giyeceği hala soru işareti. Real Madrid ilk ihtimaldi ama başkanlar arasında centilmenlik anlaşması gereği Florentino Perez geri adıma attı. Atletico Madrid yurt dışına satmaya kararlı. Tek resmi teklif de Juventus'tan. Chelsea'dan beklenen hamle gelmedi. Neymar ve Lukaku'ya çalışıyorlar. Real Madrid bir taraftan Higuain'i satmaya çalışıyor. Fiyatı Agüero'nun üçte biri.. İki ihtimal var. Ya Agüero Real Madrid'e gidecek, vatandaşı da Juventus'a.. Ya da Perez sözünü tutacak ve Agüero Madrid'de kalmayacak. Her hareketleri izleniyor. Agüero'nun 14 yaşından beri çalıştığı Nike ile sözleşme yenilememesi gibi. Adidas ile anlaşıyor olması demek Real Madrid yolu demek olarak kabul ediliyor oralarda...