Sene
1999. On yıldır şampiyon olamayan İnter, Marcello Lippi yönetiminde yeni sezonu
açar. Ona yıllarca İnter formasını giydirmek için uğraş veren ve sonunda
başaran Başkan Massimo Moratti, Roberto Baggio’nun odasına gelip “Ayrılmak
istiyorum, Galatasaray’dan teklif aldım” cümlesiyle oturduğu koltuktan zıplar.
“Hiçbir yere gidemezsin. Sen bu takımın liderisin.” Dönemin en fiyakalı
topçularından Baggio diretir ve odadan çıkarken
“Lippi ile anlaşamıyorum; buraya kadar.” der. Bugün Bursaspor forması
giyen Sebastien Frey onun için “sensei”; Frey onun için çekirgedir. Korkunç
medya ve taraftar baskısı Baggio’yu Budizm’e itmiştir, Frey de peşinden
gelir. Baggio, “Ertesi gün İstanbul'a
uçacaktım. Arkadaşlarım ikna etti beni kalmaya" diye anlatıyor o günleri
“Una Porta Nel Cielo” (Gökyüzünde bir
kapı ) adlı otobiyografisinde.
Galatasaray’a transferi yatar, gelse belki “Hagi-Baggio birlikte oynar
mı?” tartışmalarının öznesi olacak, belki Galatasaray, Şampiyonlar Ligi
grubundan çıkacak ve kazandığı UEFA Kupası kulvarına giremeyecek, tarih başka
türlü yazılacaktı. Baggio gelmedi ama onun gelmediği Galatasaray, o sezonun
devre arasında Sergen Yalçın’ı kiralık olarak formasına kattı. Marcello Lippi
mi? O sezon da İnter şampiyon olamadı, ertesi sezonun transfer bombası Hakan
Şükür’dü. Lippi özellikle istemişti Şükür’ü…
Bir yıl öncenin hesabını İnter’de koskoca Lippi’ye birinci haftada evet
birinci haftada kestiler ve görevine son verdiler…
Büyük
futbolcular hakkında anlatılacak tonla hikaye, gözlerimizin önünden geçen çok
golleri vardır ama hepsinin illa ki bir an hatırlatır. Baggio demek, 1994 Dünya
Kupası’nda Brezilya’nın kalesinde Taffarel varken kaçırdığı penaltıdır. “ O
penaltı her gün geliyor aklıma. Başkan penaltı kaçırmadım mı? Kaçırdım. Fakat
hiçbir penaltı vuruşunda topu öyle havaya dikmemiştim. O finali tekrar oynamak
isterdim.” Diye anlatır Baggio o penaltıyı. Gelse beraber oynardı dediğimiz
Hagi, Monaco’ya Ali Sami Yen kapalısının önünden 40 metreden attığı goldür.
Sergen Yalçın mı? “10”u anlatan gol alt yapısından yetiştiği Beşiktaş’a 100. yılında
şampiyonluğu getiren goldür. İnönü’de, Galatasaray ağlarına, Tümer Metin ile
yaptığı al-ver sonrasında bıraktığı meşin yuvarlak…
Büyük
futbolcuların kramponları astıkları gün büyük teknik adam olacaklarının
garantisi yoktur bu hayatta. Çok klas adamlar, çok iyi teknik da olmuşlardır
da, iyi futbolcu/kötü teknik adam paradoksu da açmazıdır futbol tarihinin. Pele hayatı boyunca promosyon adamı olduğu
için tasnif dışıdır da, iyi teknik direktör olamayan deyince akıllara önce
Maradona gelir. Yetenekse yetenek, tecrübeyse tecrübe, taktikse, taktik ama iş
adam yönetmeye gelince çuvallayanların 10 numarasıdır Maradona. Yeri gelmişken
söyleyeyim Karpatların Maradona’sı lakabını sevmez Hagi ama o da Güney
Amerika’nın en büyüğü gibi teknik adamlıkta olmak istediği yere
gelemeyenlerdir. “Galatasaray ne zaman lazım olsa onu çağırır” ile
özetlenebilecek teknik adamlık kariyerinde kendisiyle kavgası bitmeyen Hagi,
rakiple kavgasına her seferinde yorgun çıkan boksör oldu. “Ağzında ciklet vardı”
ile 10 numarasını siler, yemek masasından ketçabı, kolayı kaldırır ama eninde
sonunda en çok sevildiği camiada bile ona hayalindeki yaşama alanını vermezler,
vermediler de… İnsan; çocukluk kahramanı
futbolcuların teknik direktörlüklerinde bozguna uğramasını istemez, odanın duvarına posterini astığın adamların dara
düştüğüne kim şahit olmak ister mi? Belki de Roberto Baggio, Zinedine
Zidane’nın yolundan gitmek lazım. Baggio, futbolu bıraktığı günden bu yana
onlarca kez teknik adamlık teklifi aldı ama hepsine “Hayır” dedi. Zidane açık
açık “Başarısız olmaktan korkuyorum. Zamana ihtiyacım var” diyerek o canım
futbolculuk yıllarının üzerine kırık dökük bir hikaye yazdırmaktan çekiniyor ve
hala Real Madrid’de Ancelotti’nin yanında oturan adam rolünü oynuyor…
Gençlik
yıllarında her daim çelimsiz vücudu, kariyerinin sonlarına doğru yokluğu inkar
edilemeyen göbeği, Hagi gibi romanını yazsan, beş yüz sayfa sol ayağından
bahsedeceğin, son satırında da “Sağ ayağı da vardı işte sevgili okuyucu” diye
bitireceğin; hayvan sevgisi var mıdır
bilinmez ama at yarışı sevgisiyle her daim hatırlanan, “Maç içinde yarış
sonucunu alırdı, Beşiktaş idmana geç kaldığı için 1 milyar ceza kesmişti, o gün
altılı ganyandan 1.5 milyar kazandı” diye anlatılan hikayelerin baş
kahramanı. Zidane eğer futbolun Bolşoy
Balesi’ne cevabı ise ne bileyim o da Berlin Filarmoni orkestrası gibi adamdı
Sergen Yalçın. Top ayağına geldiğinde nereye atacağının hesabını bitirmiş,
frikikte elinle atsan gitmez köşelere sol ayağının o şık içiyle bırakan modern
futbola isyan için doğmuş bir büyük yetenek. Büyüdüğü Rumeli Kavağı kadar
sakin, risk almayan, kapısına Bayern Münih dayandığında “Ne var yani, gitmedim”
diyecek kadar hedefsiz, iş yorumculuğa gelince “ Ben hepsinden iyiydim” diyen ve hiçbir futbolcuyu beğenmeyen, teknik
adamları her eleştirdiğinde “Kolaysa çıksın yönetsin” ile er meydanına davet
edilen, hayata biraz çekirdek yiyerek bakan, memleketi çokça İstanbul Ortaköy-Kuruçeşme, İzmir- Çeşme ve Bodrum plajları sanan, pek gamsız, biraz Bezgin Bekir, biraz
Garfield, çokça karikatür gibi, “Yarın yaparız” adamı Sergen Yalçın.
“Yapmak
için” giydiği teknik adamlık kostümünden çok çabuk sıkıldı. Üstelik fiyakalı bir başlangıç yapıp, arkaya
dört maç kazanıp, şurda on gün öncesine kadar yine 3 çarpı 3’ü cebine
koymuşken… Karpuz kabuğu denize düştüğünde yaz gelir derler ya; İstanbul’a
bahar gelmiş, Sergen istifa etmiş işte… Gaziantepspor, Sergen’in şehirden sıkıldığı
için ayrıldığını açıkladı. Sergen’e sorsanız başka hikayedir; “Hayat benim,
size ne”dir ama o kadar basit değil. Evet, hayat onun. Lakin attığı çalımlar,
köşeye taktığı toplar bizimdi. Kusura bakma Sergen, geri vermeyiz… Zaten sen de
geri istemezsin ya…
